another 13: here's how I roll -- read on before it's too late

I already posted this a couple of months ago, but I took it down for a stupid reason. Now it's back and will never be deleted again. Some items in the 13 are already irrelevant, but hey, this is my blog and this is how I roll.

1. I don't (or never, or prefer not to) share my "life" because I'm boring. My life is boring. I get up at about 4:30 or 5, commute all the way from Biñan to Makati, work for 9 hours (give or take a few, depending on my work load), commute back, watch TV or surf the net, then sleep. Remove the work part during weekends. See why I don't share anything? Because there's nothing. Really. Try to live my life and you'll die of radioactive boredom.

2. In case of extreme radioactive boredom, I do stuff: watch movies (alone, usually), or walk all the way to Glorietta and gawk at the latest gadgets and games displayed at DataBlitz, sometimes have dinner with college friends ([P], etc), buy books or magazines, or just eat (a lot).

3. College friends keep me sane. I can only count around 10 people who I can talk to all day/night long without a second of dead air, and I'm fortunate enough to have found them all in elbi. And no, I'm not being picky. They just happen to be great friends.

how to drive 'em away

I know, I know -- the site's still 'under renovation', but I just couldn't resist.

Our HR officer reminded us earlier today about the supposedly open-for-all poster-making contest for the recruitment season starting this October. Maybe it's because we have a dozen-strong army of artists in the company that she's having a hard time convincing everyone else to join, so she's taking it personally (and by personally, I mean she's personally badgering us to join). I told her I'll think about it.

But instead of actually thinking about a copy deserving of an iPod Shuffle, my mind wandered over its complete opposite. A colleague gave a name for this -- sweatshop -- and one thing led to another and, well, here's a couple of posters after an afternoon's worth of brainstorming.

Disclaimer: Not related to Anino, silly.

shoo

Kung hindi lang disturbing yung scenario, tatawanan ko 'to nang malupit:

Normal na umaga. Sumakay ako sa bus na nakapila sa labas ng subdivision, naghanap ng malapit sa bintana, naupo at naubo (may sumasabit pang plema e!). Naglaro ng Peggle Mobile, naghintay mapuno ang bus at nang umandar na ay pinikit na ang mata. Tulog ako mula Carmona exit hanggang Alabang overpass, kung saan ipit na naman kami sa trapik. Usually dito talaga ako nagigising, kasi yung cool breeze mula sa labas ay biglang mapapalitan ng mainit na usok ng ibang sasakyan.

Paggising ko, deretso agad ang mata ko sa bintana para lang ma-confirm na nasa Alabang overpass nga ako. Sa peripheral vision ko may napansin akong nakangiti sa direksyon ko. Tapos -- cue Psycho tune here -- nakita ko na naman siya, yung taong humarang sa scooter ko nung naghahanap ako ng Worcestershire sauce. Pucha, mukhang nakatira rin siya sa astig na bayan ng Biñan.

Bigla siyang nagtanong, "Saan ka na nagwo-work?"

Sumagot naman ako, "Sa Anino Games, sa Makati."

"A..."

Kala niya siguro tatanungin ko rin siya. LOL.

Pinakilala niya pa sa 'kin yung dati niyang teacher (na katabi ko pala). Friend daw niya ako nung college. WTF, di nga kita kilala e!

Note to self: pumasok na nang mas maaga (mga 5:30) para makaiwas sa mga nakakalokong twists of fate.

the salmonella scraps - HOG

Daming filler, isa lang naman ang point.

paseksi

'Tagal na rin a.

[P]pol who keep me sane

Kanya-kanyang bisyo/wisyo lang yan. Kahit mas marami pa ang tinext kesa nakapunta sa biglaang reunion ng mga [P]erspective pips, kahit may tatlo pang off-screen sa shot na 'to (kasama ako siyempre), kahit magkakasakit na ako kinabukasan na 15 out of 24 hrs e tulog ako at di makahinga nang tama, kahit hindi ko dati nakakausap yung ilan (at ngayon lang ulit), kahit tinakbo namin mula Market! Market! (tama ba spelling?) pa-Libis para lang manood ng Kimmy Dora, kahit bumabagyo na't basa sa payong na hindi maaasahan, kahit alas-singko na ako nakauwi sa Laguna, ayos pa rin.

Kasi sila yun e.

[there's a bigger reason why I'm posting this sentimental shitstorm, but that's for next week]

quickieviews - Bruno + Kimmy Dora

Hindi ko pala muna ire-review ang Brüno kasi marami palang cuts yung napanood ko sa sinehan (to the point na halos nawala na yung isang segment). Hahanap na lang ako ng paraan para makakuha ng kopya nung complete version (opismeyts? hehe).



Kimmy Dora - dalawa ang reason kung bakit ko gusto kong mapanood ang Kimmy Dora: una, para suportahan si Eugene Domingo, na isang magaling na aktres, kahit sa crappy film pa siya mapadpad; at pangalawa, just to check kung ano na ba ang status ng mainstream Pinoy films ngayon. Dalawa pa lang ang nagre-recommend sa akin so far, but its enough to convince me that it's worth seeing.

Straight to the point kasi nahihilo na ulit ako: tipikal na Pinoy comedy ang Kimmy Dora, pero nakakatawa pa rin. No-brainer ika nga. Hindi siya nag-attempt na itaas (kahit konti) sa 'smart' status ang pelikulang ito, na sayang kasi si Chris Martinez (100, Last Order sa Penguin) ang nagsulat. Kailangan talagang mag-cater sa masa, at successful naman siya. Nevertheless, Kimmy Dora is waaaaay better than some of its peers, comedy or otherwise. At least dito may semi-solid story talaga, hindi lang premise.

Minsan nga yung story pa ang nakakaantok; sinamahan kasi ng konting drama na out of place sa out-of-this-world comedy na 'to, nagiging pampatagal lang tuloy. Sentimental kahit di naman kailangan.

Isa pang di swak sa Kimmy Dora ay ang paggamit nito ng special effects. Bakit kailangan nito? Okay lang kung yung simpleng effects (tulad nung laser scene sa huli), pero animated dogs and pool waves? Nope.

Buti na lang talented itong si Eugene Domingo, kasi kaya niyang mag-stand out sa lahat ng mali sa pelikulang 'to. She deserves better, pero pwede na rin ang Kimmy Dora.

Trash thoughts:

1. LOL: abangan ang Dora-as-Kimmy scene. Yun ang highlight ng pelikula.

2. Annoying ang gala scene kasi naging ultimate cameo scene na siya. Mas nagbabad pa dun sa pagpapakita ng mga artista kaysa dun sa totoong story.

3. Bakit ulit sinali si Dingdong "Retarded Name" Dantes? Sayang siya sa oras kasi hindi naman siya nakakatawa. Ganun din yung nakilala ni Kimmy sa bukid.

4. Akala ko mockery lang yung musical sa huli, pero hindi pala.

5. Nakakatawa yung pag-followup dun sa 'fired girl'.

6. Reasons why this will be huge hit: one, ABS and GMA are promoting this film (kung cameos pa lang ang indication); two, Eugene has earned enough reputation in both the mainstream and the 'artsy-fartsy' crowd -- she has, after all, been around for quite some time now; three, good word-of-mouth does good business.

konting stretch lang

Minsan hindi ka na lang natutuwa pag ganto ang nangyayari. Yung konting shot ng euphoria parang humahalo na lang sa iba pang irrelevant events, kaya parang naging therapeutic na lang. Hindi yung tulad ng dati na parang, "Wow, ang tangkad ko ngayon a. Ayos!" Siguro wrong timing lang 'to. O baka hindi rin. Perfect timing. Shot ng euphoria. Pwede.


Anyway: 'yan ang 2nd concept* ko (out of 3) na nakasama sa Game Design Challenge for September 1. Ayos.

*for WiiWare only if ever. hehe